Sonunda Kep’ i Attım…

Dile kolay 7 yaşında başladığım okul hayatına 22 yaşında üniversiteden mezun olarak belki kısa bir aralığına, belkide tamamiyle son verdim. Gözümü kapatıp hayal etmeye başladığımda kendimi gülümserken bulduğuma göre kesinlikle tam istediğim gibi ileride özleyebileceğim bir öğrencilik yaşamışım diyorum.Tüm kazanılmış arkadaşlıklar, olmuşluklar , bazen olduramamışlıklar ve yaşanmışlıklar, doğrusuyla yanlışıyla hepsi benim.

Peki şimdi ne olacak, ben ve ben gibi o stadda bulunan binlerce mezun üniversiteliyi peki ne bekliyor… Evet bizi bekleyen gerçek hayatın belirtilerini daha girdiğim ilk iş görüşmesinden bu denli fark etmek biraz acı bir deneyim oldu benim için…Çünkü insanları tek kalıba sokup, şekilci bir zihniyetle çalışmasını isteyen sistem, benden şirket kuralları gereği şaçlarımı kesmemi istedi. Saçta kesilir, sakalda tamamda siz kim oluyorusunuz da çağdaşlığın sınırlarını çiziyor insanları çağdaş insan profiline sokmaya çalışıyorsunuz… Neye göre , kime göre çağdaşız ? İlk önce insanı olduğu gibi kabul eden temel bir zihniyeti bile oturtamamışken …