Porto’ dan ayrılmamıza 2 gün kala şans eseri bir karşılaşmayla bir anda kendimizi Sivasspor kafilesinin içinde buluverdik. İstanbul’da yada Türkiye’nin herhangi bir şehrinde bu denli bir kafilenin içine karışabilmek pekte mümkün değilken, Mecnun Otyakmaz ve kafiledeki bir çok kişinin sıcak ilgisini gördük ve birlikte maça gidip V.I.P koridoruna kadar Sivasspor’ a desteğimizi verdik…:)  ve hatta daha da ileri gidip Lig TV ile röportaj bile yaptık. Tamam her nekadar alınan sonuç yenilgide olsa bizler için unutulmaycak çok eğlenceli anı olarak kaldı tabiki.

Dile kolay 7 yaşında başladığım okul hayatına 22 yaşında üniversiteden mezun olarak belki kısa bir aralığına, belkide tamamiyle son verdim. Gözümü kapatıp hayal etmeye başladığımda kendimi gülümserken bulduğuma göre kesinlikle tam istediğim gibi ileride özleyebileceğim bir öğrencilik yaşamışım diyorum.Tüm kazanılmış arkadaşlıklar, olmuşluklar , bazen olduramamışlıklar ve yaşanmışlıklar, doğrusuyla yanlışıyla hepsi benim.

Peki şimdi ne olacak, ben ve ben gibi o stadda bulunan binlerce mezun üniversiteliyi peki ne bekliyor… Evet bizi bekleyen gerçek hayatın belirtilerini daha girdiğim ilk iş görüşmesinden bu denli fark etmek biraz acı bir deneyim oldu benim için…Çünkü insanları tek kalıba sokup, şekilci bir zihniyetle çalışmasını isteyen sistem, benden şirket kuralları gereği şaçlarımı kesmemi istedi. Saçta kesilir, sakalda tamamda siz kim oluyorusunuz da çağdaşlığın sınırlarını çiziyor insanları çağdaş insan profiline sokmaya çalışıyorsunuz… Neye göre , kime göre çağdaşız ? İlk önce insanı olduğu gibi kabul eden temel bir zihniyeti bile oturtamamışken …

Yada ülkemizde bilinen adıyla Nou Camp…

Grup halinde çıktığımız 10 günlük İspanya gezisininde Nou Camp’ a zaman ayırmamak kesinlikle olmazdı.Yaklaşık 100 bin kişilik olan bu stadyumu dolaşırken kesinlikle buraya gelen ilk Türk’ün siz olmadığını duvarlarına kazınan yazılardan anlıyorsunuz…:) Bu stadda maç izlemeyi hayal ederken, barçanın deplasmanda olduğu bir zamana geziyi denk getirmek her ne kadar biraz moralleri bozsada, stadın havasını solumak ve tribünlerden  yeşil zemini izlemek bile moralleri düzeltmeye yetti ve birde mükemmel stad müzesi bu zevklere eklenince bu gezi çok daha keyifli hale geldi.

Bom São João para todos…

Porto’ da yaşadığım en iyiler listesine girebilecek bir gece…  7 ‘ den 70′ e tüm şehrin sokaklarda bir birlerinin kafalarına ellerindeki oyuncak çekiçlerle vurarak bayramlaştığı bir gece düşünün ki… bir anda bir kortejin ortasında kafanıza yüzlerce çekiç darbesi almanız içten bile değil ve kesinlikle aynı hırsla başkalarına yönelirken  sizde kendinizi olayın içinde müthiş bir keyif alarak buluyorusunuz… ve gece saatler 12 yi gösterdiğinde Douro nehrinden havaya yükselen ve yarım saat boyunca ardı arkası kesilmeyen havaifişekleriyle muhteşem bir şölen…birde buna 5 ay boyunca geceli gündüzlü herşeyinizi paylaştığınız arkadaşlarınızla birlikte olmak eklenince tadından yenmez oluyor tabi.